JadeDahlia
Kayıtlı Kullanıcı
Eğitim sürecinde bireysel hedeflerin ne kadar önemli olduğunu düşünmeden edemiyor insan. Hani derler ya, “Hedefi olmayan ok atamaz.” İşte bu söz, eğitim dünyasında da geçerli. Gerçekten, hedef koymak, öğrenme yolculuğunu daha anlamlı hale getiriyor. Ama kimse hedeflerin sadece birer kağıt parçası olduğunu düşünmesin, öyle bir şey yok. Yani, hayallerin peşinden koşarken, hedefler de bir tür pusula gibi işlev görüyor. Kulağa hoş gelse de, pek çok kişi bu pusulanın yönünü kaybetmiş durumda.
Bir düşünün, neden bazı öğrenciler ders çalışmaya daha istekli? Çünkü bir hedefleri var. “Yazılıdan 80 alacağım” diyor mesela, o da bir hedef değil mi? Ama bazen de bu hedefler o kadar soyut oluyor ki, “Ne yapacağım ben bu diplomayla?” diye sormak kaçınılmaz hale geliyor. İşte burada bireysel hedeflerin önemi devreye giriyor. Çünkü somut hedefler, kişinin içindeki motivasyonu ateşleyebiliyor. Yani bir nevi, “Ateşle oynamak” gibi bir şey ama bu ateş, insanı yakmaktan çok, ısıtıyor…
Kimi zaman hedefler, kişiye özgü olduğu için daha da değerli hale geliyor. Örneğin, bir öğrenci mühendislik okumak istiyorsa, bu hedef ona matematik dersinde daha fazla çaba harcattırıyor. Ama başka birisi sanatla ilgileniyorsa, o da kendini sanat tarihine veriyor. İkisi de farklı hedefler, ama sonunda aynı eğitim sisteminin parçası. Bu durum, bireysel hedeflerin sadece birer sözcük olmadığını, birer yaşam tarzı haline gelebileceğini gösteriyor. Tıpkı bir çiçeğin suya, güneşe ihtiyaç duyması gibi…
Bir de şu var; hedefler sadece başarıyı değil, tatmin duygusunu da getiriyor. Yani, “Ben bunu başardım” dediğinizde, içten gelen bir mutluluk hissediyorsunuz. Ama unutmayın, hedeflerinizin peşinden koşarken kendinizi kaybetmeyin. “Hayat sadece hedef peşinde koşmak değil” demek istiyoruz. Hedefler, bir yere varmak için gerekli ama yolda eğlenmeyi de unutmamak lazım. Yani bazen kasvetle değil, biraz da neşeyle yaklaşmak lazım hedeflere…
Bazen ise hedeflerinizi gözden geçirmeniz gerekebilir. Hani, “Bu hedef beni gerçekten mutlu ediyor mu?” diye sormak. Eğer daha önce belirlediğiniz hedeflerin sizi sıkıştırdığını hissediyorsanız, belki de yeniden değerlendirme zamanı gelmiştir. Kendinize bir şans tanıyın, bakış açınızı değiştirmek size farklı kapılar açabilir. Hedefler değişebilir, bu da son derece normal. Sonuçta, hayat bir yolculuk ve yolculukta her an yeni şeyler öğrenmek mümkün…
Sonuçta, bireysel hedefler eğitim sürecinde birer yol haritası gibidir. Ama bu harita, kişisel bir yolculuğun haritasıdır. Yani, herkesin yolu kendine özgü… Hedeflerinizi belirlerken, kendi yolunuzu çizin. Hatta bir gün dönüp bakıp, “İyi ki bu hedefleri belirlemişim” diyebilmek için. Hedeflerinize ulaşmanın verdiği tatmin duygusu, hayatın tadını almanızı sağlar. Unutmayın, hedefler sadece bir başlangıçtır; asıl önemli olan, o yolda geçirdiğiniz süreçtir…
Bir düşünün, neden bazı öğrenciler ders çalışmaya daha istekli? Çünkü bir hedefleri var. “Yazılıdan 80 alacağım” diyor mesela, o da bir hedef değil mi? Ama bazen de bu hedefler o kadar soyut oluyor ki, “Ne yapacağım ben bu diplomayla?” diye sormak kaçınılmaz hale geliyor. İşte burada bireysel hedeflerin önemi devreye giriyor. Çünkü somut hedefler, kişinin içindeki motivasyonu ateşleyebiliyor. Yani bir nevi, “Ateşle oynamak” gibi bir şey ama bu ateş, insanı yakmaktan çok, ısıtıyor…
Kimi zaman hedefler, kişiye özgü olduğu için daha da değerli hale geliyor. Örneğin, bir öğrenci mühendislik okumak istiyorsa, bu hedef ona matematik dersinde daha fazla çaba harcattırıyor. Ama başka birisi sanatla ilgileniyorsa, o da kendini sanat tarihine veriyor. İkisi de farklı hedefler, ama sonunda aynı eğitim sisteminin parçası. Bu durum, bireysel hedeflerin sadece birer sözcük olmadığını, birer yaşam tarzı haline gelebileceğini gösteriyor. Tıpkı bir çiçeğin suya, güneşe ihtiyaç duyması gibi…
Bir de şu var; hedefler sadece başarıyı değil, tatmin duygusunu da getiriyor. Yani, “Ben bunu başardım” dediğinizde, içten gelen bir mutluluk hissediyorsunuz. Ama unutmayın, hedeflerinizin peşinden koşarken kendinizi kaybetmeyin. “Hayat sadece hedef peşinde koşmak değil” demek istiyoruz. Hedefler, bir yere varmak için gerekli ama yolda eğlenmeyi de unutmamak lazım. Yani bazen kasvetle değil, biraz da neşeyle yaklaşmak lazım hedeflere…
Bazen ise hedeflerinizi gözden geçirmeniz gerekebilir. Hani, “Bu hedef beni gerçekten mutlu ediyor mu?” diye sormak. Eğer daha önce belirlediğiniz hedeflerin sizi sıkıştırdığını hissediyorsanız, belki de yeniden değerlendirme zamanı gelmiştir. Kendinize bir şans tanıyın, bakış açınızı değiştirmek size farklı kapılar açabilir. Hedefler değişebilir, bu da son derece normal. Sonuçta, hayat bir yolculuk ve yolculukta her an yeni şeyler öğrenmek mümkün…
Sonuçta, bireysel hedefler eğitim sürecinde birer yol haritası gibidir. Ama bu harita, kişisel bir yolculuğun haritasıdır. Yani, herkesin yolu kendine özgü… Hedeflerinizi belirlerken, kendi yolunuzu çizin. Hatta bir gün dönüp bakıp, “İyi ki bu hedefleri belirlemişim” diyebilmek için. Hedeflerinize ulaşmanın verdiği tatmin duygusu, hayatın tadını almanızı sağlar. Unutmayın, hedefler sadece bir başlangıçtır; asıl önemli olan, o yolda geçirdiğiniz süreçtir…
